dsc03150-1030x772

Teaching WASH!

Vandaag gaat een droom in vervulling. Ik liep er al lang mee rond, maar nu gaan we het eindelijk doen: lesgeven op een Afrikaanse school. En wel in het Water, Sanitation & Hygiene programme. Kids gaan leren om op simpele wijze stromend water te gebruiken om hun handen te wassen. Op het programma: 2 basisscholen in omgeving Kimilili, al snel goed voor een paar uur rondcrossen in de jeep.


Say wha?
Als de les echt voorbij is vult het grasveld zich met honderden kinderen. We nemen een plekje in op een stoel voor het publiek voordat het begint. Muisstil observeert ieder kind iedere beweging die we maken, ongelofelijk. Voorzichtig probeer ik een zwaai uit, waarna de honderden starende ogen worden vergezeld door een enthousiaste zwaai terug en gelach. Iedere beweging wordt gevolgd en geeft reden tot een feestje. Het kan verdomd eenvoudig zijn.

Na een bezoekje aan de directiekamer (de Afrikanen houden van deze formaliteit en twijfelen nooit om je het gastenboek voor te leggen – ik heb van dezelfde school het gastenboek bij ieder van m’n 3 bezoeken netjes getekend 🙂 Maar, vanzelfsprekend niet voordat we kennismaken met een Morgan Freeman lookalike. De beste man gaat voor ons met de hand 125 (!) medailles maken. United Cubs vindt het belangrijk om de lokale economie een impuls te geven. Morgan wordt goed door ons betaald en kijkt na een uitgebreid introgesprek uit naar de uitdaging.


Met Emily en Jo springen we in de ‘van’ voor een beste hobbeltocht. Ik staar lekker uit het raam in het gezelschap van onze uiterst bekwame chauffeur. De zoveelste – voor Afrikanen is de Dakar-rally geen uitdaging. We mogen er na 1,5 uur uit bij de eerste basisschool. Een voorzichtig koppie dat ontsnapt uit het klaslokaal merkt Emily en mij op, en benadert verlegen. In onze naïviteit geven we de doerak een handje, waarna het hele klaslokaal – tijdens te les – als een blik leegstroomt en stukken blanke arm claimt. Geweldig, niet in de laatste plaats omdat de lerares met de grootste glimlach bevestigt dat het allemaal goed is. De kids hebben de tijd van hun leven.


Aan boord hebben we ook Mercy, de definitie van een superenthousiaste African mama. Ik heb zelden iemand met zoveel overgave zo’n eenvoudige boodschap zien overdragen. Met z’n allen leren we de kids met een liedje hoe ze met hygiene omgaan. Het lijkt simpel, maar het voorkomt duizenden sterfgevallen. Benodigdheden: een paar takken, een jerrycan en wat water. Een andere IcFEM collega, Lennart, laat zien hoe eenvoudig een tapje, met de voet te bedienen, te maken is. De kinderen kijken gebiologeerd. We voeren de truc nog een keer uit op een andere basisschool waar de ontvangst van de show minstens zo goed is. Luidkeels zingende kinderen als resultaat, en natuurlijk geven ze ons als dank hun vooraf ingestudeerde dans. ‘t Is echt hartverwarmend mooi.

Back to daily life. De terugweg met een vastgereden truck. Tientallen mannen in de weer om de vrachtwagen met graanzakken – 90 kilo de man – eraf te slepen. Intussen vult de omgeving zich met dieselgassen van de truck die probeert los te komen, toeschouwers uit de omliggende dorpjes, en hulp om de vrachtwagen uit de modder te krijgen. Ik schaar mezelf tot de laatste groep en heb als een dolle staan duwen om beweging in de 2.500 kilo wegende rakker te krijgen.


In Afrika lossen dagelijkse probleempjes zich op een gegeven moment bijna vanzelf op. En zo ook dit; na een uurtje hobbelen ook wij verder. We sluiten de dag af met een film bij Jo. Nieuwe poging om A Beautiful Mind af te kijken – na een eerdere stroomstoring 🙂

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply