dsc03211-1030x772

Surprise!

Alrighty – let’s start the day with…a hot shower. Eerste (en, blijkt verderop, één na laatste) van m’n Afrikaanse verblijf). Fris & fruitig voor een nieuwe dag op het IcFEM-compound: organisatie van het United Cubs toernooi – alweer binnen twee dagen!

Divers dagje – heb het lange termijnplan van United Cubs uitgelegd aan de vrienden in Kimilili: we gaan een onverwoestbare voetbal verspreiden door de regio, en voorzien de ‘locals’ van ons concept. Zo kan op grotere schaal, en met meer empowerment van de plaatselijke bevolking, het idee van onze stichting doorontwikkelen. Geweldig om te zien met hoeveel enthousiasme het ontvangen wordt! Daarnaast de mensen van IcFEM wat Nederlands geleerd – ‘alles goed’ is voor de Swahiliaanse tong ook prima te doen 😀 Verder, na alle (2) pinautomaten van Kimilili geprobeerd te hebben, uiteindelijk via internet geld voor het toernooi overgemaakt. Mooie kans om ‘aunty Ann’ – een Britse dame op leeftijd en oprichtster van de stichting IcFEM in Kimilili – te leren kennen. Een dame met levenservaring – 31 jaar in Afrika woonachtig.

Say wha?
Ik heb groot respect voor de achtergrond van de meeste Kenianen – de armoede waarin zij opgegroeid zijn of nog steeds ervaren, is niet uit te drukken. Dat vormt een mens, en is met sommige sociale handelingen op te merken. Toen ik spontaan koekjes uitdeelde in de bus in de veronderstelling ‘één afpakken en doorgeven’ at de ontvanger van de koekjes rustig een hele stapel koekjes uit de koker op. Met in de bus nog genoeg mensen die daardoor niks hadden. Of op een feestje wanneer iedereen net binnenkomt en een bak popcorn gretig wordt leeggegeten zonder dat er rustig wordt gekeken of iedereen wel wat heeft. Verbazingwekkende momenten, maar op zich heel verklaarbaar.

De lunch is ugali – een onder Afrikanen delicate maaltijd van een soort samengeperst meel. Een stukkie kip on the side en een klein beetje jus, maar that’s it. Hoofdzakelijk een klei-achtige homp om weg te werken. Een typisch voorbeeld van een maaltijd om te ‘vullen’ – de Keniase keuken is niet heel divers, maar vooral gericht op overleven. Ik moet de maaltijd ook in dat licht beoordelen, en het slaagt in opvullen. Niet slecht, want m’n broekriem zit op uiterste (kleinste) stand. De hitte laat je keihard zweten en veel gewicht verliezen. Niet nieuw, en ik voel me uitstekend, maar we moeten aan de reserves denken 🙂 Een delicatesse ga ik ugali alleen niet vinden, eerlijk.

Soms is het wereldje klein: David van IcFEM blijkt lange tijd in India gestudeerd te hebben. In Rhajastan, het noorden. Prachtig, omdat we ineens een lading Indiase verhalen uit te wisselen. Op de achtergrond staat een dvd’tje op van een Nederlands christelijk koor waar ik nog nooit van gehoord had. David kreeg het van een andere Nederlandse stichting en spreekt op z’n best de plaats van afkomst ‘Gouda’ uit. Mooi!

Tof avondje volgt: even kunnen bellen met Saskia (yeehaaw!)  Life’s good in USA, dus ook in Afrika 😀
We houden een surpriseparty voor Dawsy, vriendin van de Britse delegatie. Ze komt langs voor ‘tea’, maar de woonkamer is gevuld met Keniase vrienden Michael en Anthony – in outfit. Spelletje wie-ben-ik (etiketje op het voorhoofd en ja/nee vragen) gespeeld met de Afrikanen, die onvoorstelbaar goed bleken te zijn (=de eerste kans pakken om te spieken en die indruk te wekken :D) Popcorn en fris dekken de lading in het alcoholvrije dorpje en we hebben een topavond 🙂







0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply