dsc03709-1030x1373

“Mooie diengen!”

Tanzania roept! Vandaag opnieuw een reisdagje – een uurtje of 4 met de shuttle bus naar Arusha, hotspot van het land van de giraffe. Laatste moet wel verklaren waarom ik er zo’n goed voorgevoel van heb. Ik besef dat ik in een ultra-premium bus zit als we een paar minuten naar een oer-Amerikaanse oh-my-gooowd-isn’t-it-amazing film zitten te kijken in de bus. Wilde honden en een groep tieners op vakantie op een onbewoond eiland. Heb er niet heel veel van meegekregen – mijn gedachten waren al bij het echte safariwild.

Niet voordat we de grens over zijn: Namanga. Een begrip op zich. Eigenlijk een complete chaos waar je aan de ene kant van de straat Kenia uitgaat en naar de overkant wat flappen neerlegt voor een Tanzaniaans visum. Niet zonder een drievoud aan formulieren te volbrengen – of je ook even wilt laten weten welk budget je van plan bent te besteden in het land 😀 Maar geen zorgen, je krijgt toegang tot een ge-wel-dig land (serieus).

Say wha?
Tanzania is van begin af aan een land van prachtige mensen: we lopen in omgeving Namanga voor een pis-stop een winkeltje door om de blazen te legen, wanneer de eigenaar en z’n bro een praatje aanknopen. Z’n opening: “Hey, Ajax! Mooie diengen!” Met daarna een heel gesprek over het aantal fietsen per Nederlander, fietspaden, hoe je een fiets pakt die tussen andere fietsen staat (inclusief zandtekening van ondergetekende), de Hollandse vrouw, polderen en tolerantie. Mij had-ie. Had me ook de hele winkel kunnen laten leegkopen in m’n euforie. Wat een held. “Totte ziens!”

In de bus – laatste stukje Kenia achter me – bedenk ik me dat de hakuna-matata mentaliteit me in de greep krijgt. Alles gaat op het gemakje, ik baladeer rustig over de straatjes en ga even tukken als het moment zich aandoet. Niet eens zo gek. Al zou ik ‘t niet voor permanent willen, het geeft goed perspectief op hoe wij af en toe onze benen onder het lijf vandaan rennen.

Say wha?
Het alleen reizen is volop reflectie,  hoe filosofisch het ook klinkt. Een absolute aanrader om jezelf op de proef te stellen en ik voel me er heel relaxt en geïnspireerd onder. Toch is het eerlijk om te zeggen hoe heerlijk het is om met Saskia te bellen en hoe dat de batterij weer oplaadt voor de rest van de trip. Alleen met de rugzak op pad brengt je dichter bij jezelf, maar misschien nog wel dichter bij de gedachte hoe bijzonder de mensen om je heen zijn.

Arusha is een warm welkom. Toeristische stad, maar erg aangename sfeer. Aangename temperatuur door de 1500 meter hoogte waarop het ligt (aan Mt. Meru). Het voelt een beetje als een mediterraans dorp. Qua bouwstijl en kleuren doet het er in ieder geval niet aan af. Ik maak een korte wandeling en kies het meteen legendarische YMCA-hostel uit.  De grote cashwissel van Keniase naar Tanzaniaanse shillings volgt. Tanzanianen zeggen zelf inmiddels al dat het geld enkel goed is om er korrels graan mee af te rekenen: 2.000 TSh is minder dan 1 euro.

Say wha?
Het concept van jezelf thuisvoelen is zo apart. Soms zijn ‘t verklaarbare zaken, soms is ‘t gewoon een gevoel. Zou ‘r nog wel eens een studie naar willen doen hoe ‘t komt dat ik me in de ene stad (Arusha, Kisumu) meteen thuisvoel, terwijl dat bij andere steden zo’n ander gevoel geeft (Nairobi). Kleine observaties die een groot verschil maken waarschijnlijk, maar o zo typisch.

De centen heb ik namelijk hard nodig voor de safari. Veel gelezen, nu tijd voor actie: op straat / in een kantoortje wat boeken. Ik hoef niet te zoeken met tientallen ‘touts’ die je het liefst op straat laten tekenen voor een 10-daagse trip. Na wat vergelijken, onderhandelen en een klein beetje tussen de regeltjes doorkijken heb ik ‘m: Amazing Safari’s. Donderdag vertrek ik naar Lake Manyara national park, het Ngorongoro-krater reservaat, en vanzelfsprekend de Serengeti. Gaaf!

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply