dsc03102-1030x1373

Allowances

Maandagochtend was zelden zo’n trigger om te starten aan de week. Nog even zet ik om 06.00u in m’n allerlaatste stukje overmoedig georganiseerde stijl op papier wat ik vandaag wil regelen. Welcome to Africa Thommie. Vouw je papier in achten om het stukje over te houden dat je echt gaat regelen. Of gooi eigenlijk het hele blad meteen in de prullenbak. Maandag 13 mei 2013 is de dag waarop ik m’n laatste drift om iets in ‘onze’ stijl te organiseren laat varen in Afrika. Adapt.



We starten de dag met een sessie waarin een lokale priester wat passages en thema’s uit de Bijbel aanhaalt. Geinig hoe-ie actualiteit en oude verhalen combineert tot een verhaal. Niet altijd even samenhangend of smakelijk (hij haalt om 08.00u in detail het uitsmeren van elkaars uitwerpselen aan), maar het trekt de aandacht. Niet op de laatste plaats omdat ik als niet-gelovige nog bij vlagen het onderwerp word van de speech. Hoe ik het als lange afstandsloper zou maken, maar nooit als sprinter. Wordt daar even m’n droom om de 4 cm kleinere Usain Bolt in te halen weggevaagd! 😉

Say wha?
De langste dorpeling uit Kimilili ontmoet. He lost 🙂

Onze eerste meeting is een inventarisatie op het toernooi. Ik maak kennis met teamgenoten Rachel en David van IcFEM, allebei toppers die veel werk verzet hebben. Onze meeting in de stralende zon brengt veel ideeën op. Misschien ook wel wat te veel, omdat bij ieder nieuw plan praktisch de dag herschreven wordt. Vier basisscholen gaan meedoen aan het toernooi, en dus goed om even te inventariseren op ‘the venue’. Samen met David bezoek ik de school, waar hordes kinderen wild gaan van de blanke die het terrein opkomt, en waar we met de directie spreken over onze plannen.



Say wha?
In Keniase business is het gebruikelijk om elkaar een ‘allowance’ te betalen. Wanneer jij een meeting organiseert en daarvoor komt iemand uit zijn kantoor, dien je ‘m te betalen. Een soort van opportunity costs. Ik moest er even aan wennen: personen binnen je eigen organisatie verlangen het namelijk ook. Het zijn minimale bedragen, maar het principe voelt vreemd aan.

Een andere les is zonder twijfel de controle uit handen geven. Geen seconde getwijfeld dat alles qua organisatie goedkomt, maar als er onderhandeld wordt in Swahili heb je met Lonely Planet basiswoorden geen idee van wat er gedurende een half uur geregeld wordt. Vandaag doe ik het met enkel de conclusie: we hebben een prachtig veld en een zeer warm welkom (Swahili: Karibu!) gewonnen. Al is het nog maar maandag, we hebben goed vooruitzicht op een prachtige dag vrijdag! En ik ben een levensles wijzer.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply