dsc03016-1030x772

Habaaaarrreeeeee!!

De ladies van het guesthouse hebben een goed ontbijtje gemaakt: vers fruit, erg lekker brood, en eigenlijk een erg herkenbaar ontbijt. De exotische waarde zit ‘m vandaag vooral in de wandeling die gaan maken in Kimilili bij daglicht. Ik ben ontzettend benieuwd. Toch vertrek ik niet voordat ik kennis heb gemaakt met Solomon: de eigenaar van de (overigens zeer christelijke) stichting IcFEM – een ‘mission’ die op basis van geloof opkomt voor het belang van onder andere kleine kinderen. Hoewel het niet het geloof is dat de samenwerking met United Cubs maakt – de grondslag van het geloof maakt dat de organisatie in Kenia veel voor elkaar krijgt. Solomon kietelt de geest door aan te halen dat Thom~Thomas staat voor ‘Thomas de ongelovige’. Even gaat door m’n hoofd dat dit in deze religieuze context niet de beste combi gaat zijn, maar Solomon blijkt een man van de schaterlach en ik lach schaapachtig mee.



Say wha?
Bij Jo thuis is ook een mooie plek om veel lokale Afrikanen te ontmoeten: Jo heeft inmiddels aardig wat vrienden hier. Het zijn de momenten waarop ik merk hoe ontzettend veel het toevoegt om een vorm van werk te doen op locatie: je komt in aanraking met de echte verhalen van locals. Bijvoorbeeld over hoe de vader van de Keniase bruidegom in koeien, schapen en geiten betaalt voor de bruid van zijn zoon (‘bruidsschat’): het bestaat.



Die lach wordt later op de dag met van alles afgewisseld. De eerste keer zo’n dorpje inlopen is van onmetelijke ervaring. Ik werd daar met zo’n ongelofelijk enthousiasme ontvangen dat ik soms niet anders kon dan gewoon stilstaan en verbaasd zijn. Veel Keniase kinderen zien voor het eerst in hun leven een blanke (Swahili: ‘mzungu’). Als je dan daar over straat loopt en een kindje merkt je op, mobiliseert-ie snel al z’n vriendjes, en voor je het weet staat er een horde kinderen te lachen, handjes te geven, en dansjes te doen. Ik denk dat ik op zo’n korte tijd nog nooit zoveel foto’s heb gemaakt. Alsof de kleuren van de straatjes (Kimilili heeft ongeveer 1 verharde weg) en de inwoners nog niet voldoende zijn, wil ie-de-reen je even begroeten en vragen hoe het gaat (Swahili: Q: ‘habari? A: ‘mzuri sana). Ik ben de tel kwijtgeraakt. En zo ook Jo en Emily, die me de highlights van het dorpje lieten zien: de fruitmarkt gerund door kids, souvenirwinkeltje van IcFEM en de ‘drukkerij’ die de shirtjes voor het toernooi gaat maken.



Say wha?
De onmetelijke vriendelijkheid in Afrika heeft een reden – naast dat de mensen van nature ongelofelijk lief zijn. Zoals Lennart van onze partnerorganisatie IcFEM, en strict gelovige uitlegt: iedere nieuweling kan een verlosser zijn. Jij kunt een engel zijn, en daarom kunnen wij maar beter een heel warm welkom bieden. Gelovig of niet gelovig, dat zijn volgens mij universele prachtige woorden.


Als het donker wordt in Kimilili, is er ook helemaal niets meer te beleven. Iedereen blijft achter z’n poort. Dat is sowieso door het grootste deel van Kenia en Tanzania wennen. Het zijn ook de momenten waarop je merkt hoe we allemaal aan onze smartphone en internet hangen tegenwoordig. Geen gebliep, geen status updates, niks. Back to basic, boekje lezen, ontspannen zonder enige media. Om niet helemaal af te kicken, hadden we samen met de Britten hadden thuis bij Jo avondjes samen eten (burrito-avond) en met z’n allen een filmpje kijken. Alles zolang de stroom het toelaat: regelmatig in het huis een paar uur zonder elektriciteit gezeten. Hakuna matata, that’s life.


Met de voeten schoongewassen van de rooie modder het bedje in. Prima verblijf in m’n guesthouse!

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply