DSC06896

Glowing

Ze zijn toch licht voelbaar, die twee mojito’s. Je leert je lijf toch weer een stukje beter kennen tijdens zo’n week van continue inspanning. EJ voorziet ons van een een geweldig ontbijtje. Luxe croissants, bananen, brood met vlees en zelfs koffie is voorzien.

De route Granada uit is net zo ingewikkeld als de route op de heenweg. Garmin heeft officieel het examen niet gehaald. Op een eigen route fietsen we de A338 af. We maken bij Armilla een laatste stop voor boodschappen.

Daarna ligt ons lot even in handen van de behulpzame Spaanse opa’s die op een bankje het leven observeren. De klemtoon voor tussenplaats ‘La Malaha’ blijkt van groot belang. We vinden een recht pad in de juiste richting. Met iedere kilometer richting eindbestemming van de dag – Alhama de Granada – wordt het mooier. Met open mond – afwisselend door vermoeidheid en bewondering – koersen we door de adembenemend mooie landschappen.

De afdalingen gaan opnieuw te hard, en een keer iets te hard. J rijdt in een vangrail maar held als hij is, staat hij moeiteloos weer op. We repareren samen z’n spatbord en we zijn snel weer op tempo. Wel met de vorm van de vangrail in z’n borst, maar J geeft geen kik en rijdt door. Algemene ‘sidenote’ dat ieder van de gasten als een prof rijdt. Voor pessimisme geen ruimte in onze rugzakken of bagagedragers.

Tijdens lange afdalingen probeer ik m’n ogen als een ontspanner in te zetten om al het beeld te vangen. We zien tal van olijfbomen en ontdekken ook zeer smaakvolle amaretto-amandelen (achteraf geleerd dat ze in grotere hoeveelheden snel giftig zijn). Tot het moment dat we niet meer verder mogen van onszelf en een stop bij het prachtig groene meer Partano de los Bermejales moeten maken. Eetstop, maar ook zwemstop voor EJ en Alexis. Na wat koudwatervrees en afstemming met de lokale ganzenfamilie gaan de heren kopje onder.

Na wat navraag in de dorpjes, gaan we opnieuw een ‘staart’ te lijf: een fikse laatste klim Alhama de Granada uit naar een nog veel kleiner dorpje. Met iedere omwenteling verdwijnt er een stuk beschaving en gaan we verder de natuur in. Kilometers afdalen en onverharde paden over en via een geitenboerderij op naar de gastvrouw- en heer (je bedenkt het zelf niet) Maria & Jesus. De broer en zus hebben een geweldig onderkomen gebouwd.

We zitten nog meer in the middle of nowhere dan op dag 4. Conclusie: Airbnb is o-ve-ral. Het uitzicht is briljant. Een paar honden die zelfstandig een kudde schapen hoeden, het geklink van de bellen en gesuis van de wind, meer hoeft er niet te zijn. De zithoek (grote steen als tafel, vier losse stenen als stoelen) is ons rustpunt. We vullen ons met water, Don Simon zoete vitaminedrank en chips. Het uitzicht is briljant.

We hebben gehoord van een spa in de buurt – een baňo heetwaterbron. Sounds good. In deze contreien is vervoer wel een puntje. We vinden een aardige taxichauffeuse die voor een vaste prijs de rest van de dag ons vervoermiddel wil zijn. De Spaanse is getrouwd met een Engelsman en vertelt ons onderweg het nodige over de omgeving. Haar tip voor El Tigre is de beste die ze kon geven. Daarover later meer. We leggen de beentjes languit in het bad van 35 graden Celsius. Volle bak relaxen. De locals om ons heen roken wat gras, en rent een hond voor z’n leven om het water en wij praten in lome toestand over van alles en nog wat.

 

Op tip van de chauffeuse zetten we na omkleden op straat een wandeltochtje in naar de fameuze El Tigre. Niet de slechtste omgeving om een avondje rond te sloffen bij ondergaande zon. De licht zingende beentjes mogen de pret niet drukken.

 

Aan het formaat van het restaurant heeft El Tigre z’n naam niet ontleend. Aan de eigenaar wel. Te midden van uitgestalde groenten op tafel en wat dorpsgenoten aan de bar, worden we onthaald alsof we dagelijks vaste gasten zijn. De beste man houdt van een directe aanpak en maakt al half omhelzend amicaal de keuzes voor ons. Een gangetje van dit, daarna dat, en deze wijnen horen daarbij, goed? Voor ons wel. Al hebben we niet eens precies een idee wat we bestellen, deze tijger verkoopt enthousiasme. Hij is de charme, de charisma en warmte himself.

Een stevige, smaakvolle gazpacho wordt gevolgd door de Andalusische klassieker: gefrituurde aubergines met stroop. Frieten en een soort varkensvleesgoulash volgen. El Tigre laat ons volgeschonken glazen streekwijn eigen maken: zeer zoete wijn die nog het meest op dessertwijn lijkt, maar dan roze. Tussen het genieten van de lokale kookkunst spreken we voluit over grote mensenzaken: wonen en kinderen.

De taxichauffeuse en dorpsgenoot begrijpt dat we wat langer zijn blijven hangen. Ook zij knoopt nog even een praatje aan met de mensen in de kroeg en krijgt een innige omarming van de een-kop-kleinere El Tigre. Een fotomomentje “Nee, een stukje naar rechts, dat tijgerschilderij moet er ook op” vereeuwigt ons bezoek. We kijken middenin het donker sterren bij heldere hemel. Als je in de sterren kijkt, kijk je naar het verleden, zeggen ze. Aan het heel nabije verleden hebben wij weer een geweldige dag toegevoegd.

 

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply