DSC06716

Dos-uno-uno-uno

We kunnen niet vertrekken uit het prachtige Nerja zonder wat van de stad gezien te hebben. Daarom doen we voor vertrek nog een zondagochttendtoer door de stad. Terwijl het lichter wordt, zien we de gezellige straatjes, de prachtige boulevard met eindeloos uitzicht over de Middellandse zee en pleintjes met sinaasappelbomen (empirisch advies van tourguide EJ om de bittere vruchten niet te proeven). Een enkele Spanjaard loopt ook al een rondje of pakt de mountainbike, maar het is vooral nog heel erg rustig.

We zijn voldaan van een goed ontbijtje vol zoetigheid en zetten in op de volgende bestemming: verder de N-340 af naar Motril. Na wat bagagedragerprobleempjes (veel water mee) gaan we onder een prachtig zonnetje in lekker tempo omhoog. We zijn in gezelschap van veel andere renners. Sommigen daarvan worden zelfs een ‘target’ om in te halen, anderen laten we na een vriendelijk “Adio” verstandig aan ons voorbij koersen.

Eerlijkheid gebiedt dat ik deze tocht best wat moeite heb het juiste tempo te vinden. Ik ben aan het kloten met versnellingen en zit er niet helemaal lekker in op stukken. Acceptatie van de reis: we wisselen elkaar af met sterke en minder sterke dagen. ’t Is een geweldige manier om je lijf goed te leren kennen. Na een stevig tochtje is de duik in zee een welkome afwisseling.

Onze Airbnb is even buiten Motril, in Salobreňa. We volgen in eerste instantie de instructies van onze gastheer en komen aan, aan het begin van de wijk in de bergen. Garmin en Google Maps geven aan dat dit het moet zijn, maar het is enkel een indicatie dat de rest van de wijk niet meer genummerd is. Wij moeten nog steeds op zoek naar huisnummer 2111. Laatste wordt een legendarisch nummer.

We klimmen eerst op goed geluk stijl naar boven, maar te laat zien we dat de doornummering van huizen helemaal niet Nederlands-logisch is. Met de hulp van voorbijgangers komen we erachter dat in dit internationale rentenierstukje Andalusië niet de geografische positie, maar het moment van bouwen het nummer bepaalt. Zo zou 2111 dus bovenin, maar ook rustig onderin het gebergte kunnen zijn.

Tijd voor een belletje met gastheer Eduardo. In een Spaans-Engels-Franse constructie praten we volledig langs elkaar heen. Onze opmerking dat we 1 uur later zijn, vangt hij op als een vraag naar het huisnummer, waarna hij de getallen 2-1-1-1 meermaals op ons afvuurt. Zonder voldoening verbreken we de verbinding en rijden / lopen we in het lichtste verzet met de tong tussen de spaken rondjes omhoog en omlaag.

Uiteindelijk vinden we de hut. We komen erachter dat we er twee keer voorbij zijn gereden, maar het maakt allemaal niet zoveel meer uit. Eduardo is kort van stof en bromt dat we de sleutel morgenochtend over het hek kunnen gooien. Navraag leert Alexis en J dat de beste man ons ook toegang geeft tot het lokale zwembad, verder geen pas of sleutel nodig. En oh, dat hij morgen even weg is omdat hij bij de dokter een spuitje krijgt. Is goed jongen! Het huisje is een lappendeken van kleuren waar een studentenhuis jaloers op is, maar heeft alles wat we nodig hebben. We hobbelen naar beneden naar het zwembad.

Het zwembad heeft dus zeker wel een toegang. En een Amerikaanse opa die met z’n kleinkinderen aan het zonnebaden is. Ons spontane “ola!” met uitroepteken wordt beantwoord met een cynische “ola.” met een keiharde punt. Het even hilarische als ongemakkelijke gesprek heeft als belangrijkste resultaat onze onverwachte toegang tot het zwembad. Even als jonge honden met een bal spelen, een tukkie doen aan de rand van het zwembad en een boekje lezen.

Na serieuze poging tot het laten bezorgen van een pizza, is ons beste alternatief een tocht per taxi naar beneden, het stadje Salobrena in. En kijk eens wie we daar hebben! De aardige variant van dezelfde taxichauffeur die ons een paar uur geleden amper hielp met het vinden van de weg.

De innerlijke mens wordt verwend bij een gezellig restaurant in het dorpje. De vissoep vooraf wordt spontaan vergezeld door aardappelkroketjes en vers brood, het hoofdgerecht wordt afgetopt met een lepel vers citroenijs. We worden als koningen behandeld. Topservice met passie voor het eten. Blijkt dat de bediening ons aanzag voor een groep gasten die hier vijf jaar eerder ook was.

Nagenietend doen we de route naar huis tweemaal omdat de boodschappen in het restaurant zijn achtergebleven. De taxichauffeur geeft volgas bergop, waardoor we gelukkig toch de nodige nachtelijke uurtjes kunnen pakken: morgen de Koninginnerit naar Lanjaron.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply