12983796_1142189052482021_6752023934748006490_o

De échte Koninginnerit

Vandaag pakken we er een extra stukje bij. De rit van Periana naar Colmenar, om vervolgens af te dalen naar eindbestemming Malaga. De eindetappe is al legendarisch voordat we überhaupt begonnen zijn. We vullen ons met stokbrood met ham, bananen, chocoladebroodjes, fruitdrankjes en veul water. 09.15u dient zich de start aan. We pakken de 20% helling met de fiets aan de hand aan. EJ en J nemen de leiding op een pittig tempo. Ik vorm met Alexis de volggroep.

We komen bij een paar kleine dorpjes op een paar kruispunten waar niet meer helemaal duidelijk is of we tussenbestemming Colmenar nog volgen. Een verkeerde keuze en bizarre hellingen in de dorpjes verder, kunnen we concluderen dat we onze kopgroep kwijt zijn en verkeerd gereden hebben. We zitten op de noordelijke lus boven de geplande route (A7000) en zijn genoodzaakt via de 100km/u A356-weg naar Colmenar te cruisen. Pluspunt is de strakke weg, minpunt de ellenlange geleidelijke maar toch stevige klim naar boven. We spreken met onze buddies af in Colmenar en stoempen naar boven. Schade: 15 kilometer extra, maar de hereniging met de boys is mooi.

We gooien ons vol met zoetigheid en water en denken vooruit aan de afdaling die nog maar enkele kilometers verwijderd kan zijn. Een paar colletjes daarna spreken onze voorspellingen nog wel heftig tegen. Zodra we ons inbeelden dat we gaan afdalen, presenteert zich nog een volgende muur. Het maakt weinig indruk meer met de kilometers die in de benen zitten, dus zetten we koers voort. Geweldige mentaliteit in ieder van de mannen.De traktatie is groot als uiteindelijk de echte daling naar Malaga wordt ingezet. We zien de stad van boven, genieten van het uitzicht en maken nog een kiekje. Niet te lang, want de beloning staat ons te wachten: 12km naar beneden racen. Voor mij minder hard dan voor de rest op m’n zwabberende fiets, maar ’t is genieten met een grote G.

Malaga voelt als een warm bad. We leveren met lichte weemoed de geweldige fietsen in. They served well. Het is tijd om te ontspannen! Een paar honderd meter verderop bestellen we vers voedsel (crepe met rucola, ham, kaas) en exotische smoothies.

De laatste Airbnb is een mooi appartement, redelijk centraal in de stad. Een gastvrije vrouw leidt ons met haar zoontje rond. We leggen de beentjes languit, stoffen ons gezicht af en bereiden ons voor een avondje ‘helemaal eraf’ op stap.

De alcohol komt hard aan tijdens ons namiddagse kroegentochtje door de stad. We vragen ons af of wij onbewust al ver weg zijn als de situatie op het terras van de kroeg met de meest ongemakkelijke bediening allertijden. Een Mexicaan/Indiaas restaurant serveert op dit uur goedkope cocktails en verleidt ons. Onder het genot van Mohito’s en wat exotischer spul leggen we een toupje. De eerste honger wordt gestild met een chicken tandoori. En vanzelfsprekend gaan we verder naar het vertrouwde terras van El Pimpi. Livemuziek van de lokale Malaganen (Oasis – Stand by me) laat de planken kaas en vlees nog beter smaken.

We komen langs een modeshow die vooral een slepende aankondiging afgewisseld met veel matig zingende artiesten is. Op onze terugweg zien we tot massale verbazing op de gevels letterlijk ‘Het beste biertje’ staan. Kunnen we niet aan ons voorbij laten gaan. Blijkt een van oorsprong Roemeen samen met een Russin in Malaga een speciaalbierencafé te runnen. De kennis van de beste man reikt tot de bieren van de Koningshoeve in Tilburg. Omdat het de enige plaats in de stad is waar het kan, laten we ons speciaalbieren voorzetten.

Bij terugkomst lijkt de sleutel niet op de deur van de buitendeur te passen. Een gepikeerde bewoner van de flat schreeuwt onverstaanbaar door de intercom, maar belangrijkst is dat de deur uiteindelijk open gaat. Kunnen we nog een keertje napraten met het laatste biertje van de Chinese supermarkt. We gaan ’t bedje in voor een korte nacht: 3,5u tot opstaan.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply