Field hockey!

Als je het hier hebt over hockey, dan spreek je automatisch over ice hockey. Niet vreemd met de fameuze Blackhawks die in iedere Amerikaanse kroeg op de schermen stralen en de nieuwskoppen in de krant uitmaken. Toch gaan we het hier hebben over field hockey. Want dat is wat Sas vandaag speelt in een bont gezelschap van studenten, een gezellige Russin, een vijftiger die liever sport in een pantalon dan een trainingsbroek, en een hoop Indiërs.  Feels like home.

Het niveau gaat alle kanten uit, maar maakt ’t zeker niet minder leuk om te aanschouwen. Met het oog op ‘r promotiewedstrijden in Nederland is het goed voor Sas om wat te blijven spelen, en dat kan prima op deze manier. Ik dartel wat rond op het terrein waar aan de andere kant een ‘a-ma-zing’ vliegerspektakel ‘happening’ is, en na de hockey schuiven we on the side een Mexicaanse hap naar binnen. Op de hoek van het veld wordt er lekker gegrild door wat senor’s en senorita’s.

Say wha?
Eenmaal in de cinema zie ik als botte Hollander een perfect geplaatste rij voor de kassa compleet over het hoofd en ben ik alsnog als eerste aan de beurt. Prijskaartje is een schaterlach van de rest van de rij. Beste rakkers, die Amerikanen 🙂

Bij een verblijf in een Amerikaanse stad hoort de cinema. Period. En dus begeven we ons naar Disconnected, een film over het verlies van werkelijkheid door social media. Een Hollywood-plot, maar een uitvoering boven verwachting. En het gaat voor een belangrijk deel om de bioservaring zelf – enorme mall, roltrappen om een marathon op af te leggen en everything big.

Campus life

Een andere middag spring ik de metro in richting down south – volgens de boekjes de mindere hoek van de stad. Toch goed om behalve  de Magnificent Mile (commerciële hoofdstraat) ook andere stukken te zien. Zonder vooroordelen kun je stellen dat de metro hoe zuidelijker we komen, steeds zwarter wordt. En zo ook de minder mooie randen van de stad.



Say wha?

Chicago down south, op zoek naar de real American campus van Chicago. Maar eerst dus een stukje door de wijk eromheen. Eenmaal uit de metro word ik begroet met een “Hey, how are you doin’ buddy?” door een local met in basketbalhemd, goed wat ijzer om de nek en een spijkerbroek op de enkels. Niks aan het handje, maar de sfeer is simpelweg wat rauwer hier. Zo zie je ’t ook terug in de lugubere katern in de krant over waar in de stad deze nacht weer wat gasten noodlottige deals hebben uitgevochten.



Say wha?

Amerikaanse afstanden zijn anders dan Nederlandse. Ik kan er maar niet aan wennen. “Hm, stukje van de ene kant van de wijk naar de andere loop ik wel even, kan niet ver zijn”. Is ’t wel! Eigenwijs als ik ben loop ik dan ook verder omdat ik er “bijna” ben, en bijna is dan nog een paar kilometer. Echt even wennen dat alles stukken ruimer ingedeeld is dan ons compacte kikkerlandje.

Campus bereikt. En groot is het! Klein beetje als in de film. Studenten die in de auto aankomen, meerdere kerkjes, talloze gebouwen, sportterreinen en neverending streets. Everything is bigger in America. Once again. En da’s alleen nog maar de campus van de universiteit. Chicago telt verder met een ware museum campus met museums over de onderwaterwereld en het hele universum. Spons aan 🙂



Cubs, Plzen & monkey time

Say hello Chicago Cubs! We bezoeken de (na de Sox) befaamde baseball club – nog redelijk centraal gelegen in de stad. Toffe sport om live te aanschouwen, en minstens zo mooi om om je heen de Amerikaanse fans met kilobakken nacho’s en emmers Coke te zien binnenlopen. We zijn in stijl meegegaan door in onze Cubs-shirtjes met een vette pizza vooraf te eten 🙂 Een volksliedje door een ‘rising star’ verder, volgt een wedstrijd waarvoor de tijd wordt genomen. Thuisploeg Cubs weet van waarde te zijn en met mooie cijfers te winnen.





Say wha?
In een aantal Amerikaanse restaurants drink je Diet Coke onbeperkt. En gratis. Een soort van water voor de yankees 🙂

We begeven ons ook in deelwijk Plzen – vernoemd naar de Tsjechische stad. Logischer wordt het er niet op als verteld wordt dat hier ooit de Tsjechen een stukje Chicago bewoonden, maar dat het nu een compleet Mexicaanse wijk is. In alle opzichten: auto’s met vlaggen uit het raam, kleurrijke straatjes, advertenties in het Spaans, gezellige parkjes, en: eten. Briljante burrito’s stonden op het menu van het restaurantje waar je het liefst gewoon in het Spaans bestelt. Bizar, in het midden van Chicago jezelf in Midden-Amerika te wanen 🙂



 


Tijd voor onze geliefde voorouders is er ook. De primaten in de dierentuin geven een hele show van nesten bouwen en liefde voor de medeaap. In het gezelschap van een hoop andere exoten (tijger en ijsbeer incluis) hebben we een topmiddagje in een gratis park. Goed initiatief!

 

Explore!

Chicago is een geweldige reis, maar daarnaast voor Saskia ook een trip met een bestemming: haar bijdrage leveren aan vooruitstrevend wereldwijd onderzoek in oncologie. Zeeeer betekenisvol werk in een deelrichting van dna-onderzoek naar niertumoren onder kinderen.  Ik luister regelmatig met flapperende oren naar de laatste ontwikkelingen – bewonderen wint het dan altijd van volledig begrijpen van de materie. Ik ben enorm fan van haar toewijding en de significante bijdrage van haar werk – Chicago is deze maanden een supertalent rijker!

 

Ik maak kennis met haar collegaatjes Pat, Donna en Samantha – drie ontzettend vriendelijke dames met wie we dagelijks lunchen: tacootje, burgertje, of Thaise maaltijd halen. Genieten om met de Amerikanen over koetjes en kalfjes te praten. Donna blijkt nog een zwak voor voetbal te hebben, dus een halve finale Champions League kunnen we met het tijdsverschil mooi vanaf het research lab bekijken. In de ochtend / begin middag ben ik met Sas hier en concentreer ik me alvast op het toernooi in Afrika.

Say wha?
De Verenigde Staten van Amerika, het land van onbegrensde mogelijkheden. En het land waar je op zaterdag voor 12.00u ‘s ochtends op een doodnormaal supermarktbezoek geen bier mag kopen (Illinois).

In de middag blijven er dan wat uurtjes over om de ontdekkingsreiziger uit te hangen. Ingangen genoeg! Ik heb me een goeie middag vermaakt in platenzaak Gramaphone – waar een goed deel van de dance scene uit muzikale hotspot Chicago gedekt is. Heerlijk om lekker door te stoffige platen te neuzen en compleet onbekende nummertjes op vinyl op te zetten.


Say wha?
Wat ik misschien nog wel het meest shocking vind is dat in één van de rijkste landen ter wereld waar alles mogelijk is, vers voedsel onbetaalbaar is. Waar je in eerste instantie met een wat scheef oog naar zeer volslanke voorbijgangers kijkt, is medelijden het meest op z’n plaats. Verse groeten en fruit zijn simpelweg te duur voor het meeste van de mensen onder modaal. Zo zonde!






Tegen de avond is het checkpoint shuttle bus en verenigen Sas en ik voor een goeie burger bite down town. Of een pizzaatje, of whatever. Rondbanjeren op de Magnificent Mile (hoofdstraat Chicago) is nooit verkeerd 🙂

Royal

Moet zeggen dat ik het meteen ontzettend naar m’n zin heb in Amerika. Yep – ik ben bevooroordeeld door een geweldige ontvangst door de tofste op deze planeet – maar ook de stad voelt goed aan. Voel me hier snel thuis. De sfeer is relaxt, mensen zijn op straat vriendelijker dan in Nederland (of ze spelen ’t op z’n minst goed) en de architectuur van de stad spreekt boekdelen. Jammer dat onze poging om binnen te komen in the Trump Tower dramatisch mislukt, maar dat kunnen we Donald ook niet kwalijk nemen. Onze slippers waren net niet business attire genoeg 🙂

Say wha?
Terugkerend item in gesprekken met Nederlanders die geemigreerd zijn naar Amerika is dat – zeker tijdens economische crisis – Amerikanen ‘het’ meer blijven zien dan Nederlanders. Het cliché van het glas dat halfvol is in plaats van halfleeg blijkt toch wel bevestigd te worden. Geloof het stiekem wel. Omstandigheden in de VS zijn er gewoon meer naar om door te gaan en uit te proberen. Failliet gaan is meer een ontgroening dan een gefaald idee.

Net zo min als mijn outfit trouwens. We schrijven de historische dag waarop het Koningslied al in de vuilnisbak lag, maar het nieuwe koningspaar officieel werd. Even YouTuben en daarna richting het consulaat in Chicago. Sas heeft een uitnodiging op de kop getikt en we gaan er na een dagje sightseeing heen. Met een vestje en een spijkerbroekie tussen jas-das, strikjes en cocktailjurkjes.


Na een oersaaie opening met driewerf hulde door een knakker met NOS-stem uit de jaren ’20, ontdooit ’t gelukkig allemaal lekker. Heineken en bitterbalimitaties passeren de revue. En veel Nederlanders met hun verhaal hoe ze in Chicago terecht zijn gekomen. Veel zijn (mee) geëmigreerd, hier voor een studie, of zelfs op de bonnefooi gekomen. Erg inspirerend! Met een goodiebag (OK eerlijk, twee) verlaten we de toko.  Lekker feestje gehad!

A day at the park

Say wha?
“How are you doing today?”. Eerste keer supertof, tweede keer leuk, derde keer aardig. Tachtigste keer kleine twijfel bij de authenticiteit. Naïef antwoorden hoe het gaat, helemaal awkward. ’t Is heel even wennen aan de Amerikaanse groet.

Los van alle nieuwe indrukken is ook – heerlijk Nederlands – het weer bijzonder. Waar het de ene dag herfstachtig fris kan zijn, is het op het andere moment heerlijk warm. De windy city heeft de oorzaak in z’n naam. Voor ons pakt het gelukkig erg goed uit en zo vertrekken we lekker op tijd naar het Millenium-park. Los gaan met foto’s van de Bean, het chromen kunstwerk en het gezicht van Chicago. En het is maandag, dus we starten de week rustig op met big time chilling in het parkje. Waterfun van de kids en de typische Amerikaanse moeders aanschouwen. En tussendoor wat Nederlandse en Amerikaanse avonturen uitwisselen 🙂



Later doen we nog een blokje om bij het appartement van Sas: op naar Lake Michigan. Gigantisch meer met een tof strandje en goeie locatie in de stad.  De Amerikanen doen niet onder aan elkaar en sluiten gemoedelijk bij elkaar aan in de hardloopfile: aan het water is het werkelijk een continue stroom aan hardlopers en fietsers. Geef ze ‘ns ongelijk! Zwemmen doen ze dan weer wat minder. En dat wordt duidelijk als ik er een minuutje in ronddobber…Kouououd! Een relaxt middagje op het stadsstrand om weer op te warmen in het bijna tropisch warme zonnetje 🙂 



 

Say wha?
Ik had het van ongeveer iedere Nederlander gehoord die terugkwam uit de VS, maar in het echt is het nog steeds hilarisch: de expressieve Amerikaan. Moeder tegen vriendin: “So, well, how do you like her? Isn’t she like…amaaaazing?” Vriendin: “Totally, I’m so like, she’s like the most – beautiful – girl I’ve seen in my entire life”. And so on 🙂

Say hello Chicago!

Zondag 28 april. Beep-beep. Hele mooie beep-beep. Vandaag spring ik in het vliegtuig naar Saskia! Op een licht slaaptekort raap ik m’n spullen bij mekaar en ga ik richting station – het routinestukje huis-station is ineens heel anders. Ook de treinrit. 04.00u is meer het tijdstip van laat thuiskomen dan vroeg ergens naartoe gaan. Dat moeten ook de bezopen partycrashers in de trein gedacht hebben. Want alle reizigers in de omgeving worden uitvoerig met dubbele tong geïnterviewd op de laatste krachten van de beschonken feestgangers in de coupe. Geinig 🙂

De USA pre-clearance in Dublin is niet de tofste plek op aarde. Eerder een paradijs van formulieren en bureaucraten, en een hoop reizigers die al te lang aan het wachten zijn. ’t Is prettig om na een stopover weer in het vliegtuig naar Chicago te zitten.

Chicagoooo arrival! And there she is 🙂 🙂 ’t Is geweldig om Sasje weer te zien! Toegegeven, ook een luchthaven in Oekraïne zou met -20 warm aanvoelen in deze geweldige eerste seconden. Maar de setting mag er echt wezen: 3e stad van Amerika, wortels van een groot deel van de hedendaagse muziek en de energie van een metropool. We like, en we hebben er zin in!

Say wha?
Het echte leven zit ‘m in het dagelijkse leven. Accentjes van de Afro-Amerikanen en gesprekken aan de kassa in de supermarkt. “Hi Sir, yo’ playin’ baaaske’boll?” Onvermijdelijk 🙂


Avondje jetlag survival met mooi rondje stad, burger & pils bij café Rock Bottom met uitzicht over de typische Amerikaanse straten. M’n eerste trip in de VS en dat is te merken. Hoge gebouwen, andere auto’s en many many ‘how are you doing today’s’. Big fun met Sasje in the big city!