Dos-uno-uno-uno

We kunnen niet vertrekken uit het prachtige Nerja zonder wat van de stad gezien te hebben. Daarom doen we voor vertrek nog een zondagochttendtoer door de stad. Terwijl het lichter wordt, zien we de gezellige straatjes, de prachtige boulevard met eindeloos uitzicht over de Middellandse zee en pleintjes met sinaasappelbomen (empirisch advies van tourguide EJ om de bittere vruchten niet te proeven). Een enkele Spanjaard loopt ook al een rondje of pakt de mountainbike, maar het is vooral nog heel erg rustig.

We zijn voldaan van een goed ontbijtje vol zoetigheid en zetten in op de volgende bestemming: verder de N-340 af naar Motril. Na wat bagagedragerprobleempjes (veel water mee) gaan we onder een prachtig zonnetje in lekker tempo omhoog. We zijn in gezelschap van veel andere renners. Sommigen daarvan worden zelfs een ‘target’ om in te halen, anderen laten we na een vriendelijk “Adio” verstandig aan ons voorbij koersen.

Eerlijkheid gebiedt dat ik deze tocht best wat moeite heb het juiste tempo te vinden. Ik ben aan het kloten met versnellingen en zit er niet helemaal lekker in op stukken. Acceptatie van de reis: we wisselen elkaar af met sterke en minder sterke dagen. ’t Is een geweldige manier om je lijf goed te leren kennen. Na een stevig tochtje is de duik in zee een welkome afwisseling.

Onze Airbnb is even buiten Motril, in Salobreňa. We volgen in eerste instantie de instructies van onze gastheer en komen aan, aan het begin van de wijk in de bergen. Garmin en Google Maps geven aan dat dit het moet zijn, maar het is enkel een indicatie dat de rest van de wijk niet meer genummerd is. Wij moeten nog steeds op zoek naar huisnummer 2111. Laatste wordt een legendarisch nummer.

We klimmen eerst op goed geluk stijl naar boven, maar te laat zien we dat de doornummering van huizen helemaal niet Nederlands-logisch is. Met de hulp van voorbijgangers komen we erachter dat in dit internationale rentenierstukje Andalusië niet de geografische positie, maar het moment van bouwen het nummer bepaalt. Zo zou 2111 dus bovenin, maar ook rustig onderin het gebergte kunnen zijn.

Tijd voor een belletje met gastheer Eduardo. In een Spaans-Engels-Franse constructie praten we volledig langs elkaar heen. Onze opmerking dat we 1 uur later zijn, vangt hij op als een vraag naar het huisnummer, waarna hij de getallen 2-1-1-1 meermaals op ons afvuurt. Zonder voldoening verbreken we de verbinding en rijden / lopen we in het lichtste verzet met de tong tussen de spaken rondjes omhoog en omlaag.

Uiteindelijk vinden we de hut. We komen erachter dat we er twee keer voorbij zijn gereden, maar het maakt allemaal niet zoveel meer uit. Eduardo is kort van stof en bromt dat we de sleutel morgenochtend over het hek kunnen gooien. Navraag leert Alexis en J dat de beste man ons ook toegang geeft tot het lokale zwembad, verder geen pas of sleutel nodig. En oh, dat hij morgen even weg is omdat hij bij de dokter een spuitje krijgt. Is goed jongen! Het huisje is een lappendeken van kleuren waar een studentenhuis jaloers op is, maar heeft alles wat we nodig hebben. We hobbelen naar beneden naar het zwembad.

Het zwembad heeft dus zeker wel een toegang. En een Amerikaanse opa die met z’n kleinkinderen aan het zonnebaden is. Ons spontane “ola!” met uitroepteken wordt beantwoord met een cynische “ola.” met een keiharde punt. Het even hilarische als ongemakkelijke gesprek heeft als belangrijkste resultaat onze onverwachte toegang tot het zwembad. Even als jonge honden met een bal spelen, een tukkie doen aan de rand van het zwembad en een boekje lezen.

Na serieuze poging tot het laten bezorgen van een pizza, is ons beste alternatief een tocht per taxi naar beneden, het stadje Salobrena in. En kijk eens wie we daar hebben! De aardige variant van dezelfde taxichauffeur die ons een paar uur geleden amper hielp met het vinden van de weg.

De innerlijke mens wordt verwend bij een gezellig restaurant in het dorpje. De vissoep vooraf wordt spontaan vergezeld door aardappelkroketjes en vers brood, het hoofdgerecht wordt afgetopt met een lepel vers citroenijs. We worden als koningen behandeld. Topservice met passie voor het eten. Blijkt dat de bediening ons aanzag voor een groep gasten die hier vijf jaar eerder ook was.

Nagenietend doen we de route naar huis tweemaal omdat de boodschappen in het restaurant zijn achtergebleven. De taxichauffeur geeft volgas bergop, waardoor we gelukkig toch de nodige nachtelijke uurtjes kunnen pakken: morgen de Koninginnerit naar Lanjaron.

Freakin’ Liana

Ontwaken in Malaga na een heerlijk nachtje. We checken uit en gaan op jacht naar een ontbijtje. De verzameling fruit en brood wordt onder een opkomend zonnetje verorberd op Plaza de Merced. Overigens ook in het gezelschap van 50-jarige alcoholisten die weinig discreet sterke drank wegtikken. Economische crisis in Spanje uit eerste hand.

We kunnen om 10.00u de fietsen ophalen bij Bike2Malaga. Geholpen door een Nederlandse stagiaire hebben we een soepele check-in en nemen we oerdegelijke Duitse stalen rossen in ontvangst. Uitstekende service en binnen no-time zijn we op pad.

Wat de fietsen betreft dan. We krijgen de spontane hulp van wat Spanjaarden als ze de Hollanders zien prutsen met een bagagedrager, een spin en verkeerd verdeelde bagage. Het zou niet de eerste keer zijn dat de bagage van de fiets afmietert. Niet lang daarna wordt de bagagedrager gedegradeerd tot voedselplank en gaat alles op het ruggetje mee. Met afdalingen van 50km/u + net iets betrouwbaarder.

Gehesen in raceoutfit werken we de kustlijn van Zuid-Spanje af, oostelijk richting Nerja. Adembenemend uitzicht met de zee op de achtergrond. We banen door de boulevardplaatsjes, met hier en daar een Spanjaard nog in winterjas. Laagseizoen waar wij qua temperatuur weinig van begrijpen. Net als van wat ze hier bedoelen met een fietspad: wat vaak belovend begint, eindigt na 500 meter alweer bij een muurtje of de openbare weg. Onze stoep-op-stoep-af capriolen tussen de voetgangers door worden niet altijd helemaal gewaardeerd.

De reis verloopt soepel. Na een tussenstopje supermarkt en een eet- en drinkpauze (credo: vooruitdrinken, vooruiteten, vooruitslapen, vooruit-alles) trekken we verder naar Nerja. De kustlijn is inmiddels opgehouden en we hebben een noordelijk uitstapje naar het pittoreske ‘witte gebouwen dorpje’ Frigiliana voor de boeg. Na het vlakke begin, via Torrox naar de eerste bergen van de Sierras de Tejeda.

We hebben bij de fietsen een Garmin fietsnavigatiesysteem geboekt. Overweeg je het ook? Zet het uit je hoofd. We hebben ’t heul veul kansen gegeven, maar het apparaatje wist ons al piepend eigenlijk precies de verkeerde kant te wijzen. De route naar Frigiliana was voor een groot deel onverhard en onder een pittig Spaans zonnetje bewezen de trekfietsen zichzelf als keiharde mountainbikes. Een paar stevige klimmetjes, grote blijdschap om het extra water en cola dat we ingekocht hadden en goeie dalingen verder, komt het kruispunt. Een paar wandelaars vertelt ons dat het nog een klein stukje omhoog naar Frigiliana is, terwijl we het dorpje een paar honderd meter hoger zien liggen.

Let’s go for it. We gaan op zwart en fietsen omhoog naar het dorpje. Bovenaan is het alles waard. Beloning: een prachtig uitzicht, een erg sfeervol dorpje en een flinke pan paella to share. Dat is voldoening! We komen bij en rollen na een uitgebreid avondmaal Nerja binnen. Een gastvrije Airbnb-eigenaar ontvangt ons in een erg compleet huisje. De tv gaat aan op El Classico, de beentjes omhoog en een biertje uit de supermarkt er naast.