Glowing

Ze zijn toch licht voelbaar, die twee mojito’s. Je leert je lijf toch weer een stukje beter kennen tijdens zo’n week van continue inspanning. EJ voorziet ons van een een geweldig ontbijtje. Luxe croissants, bananen, brood met vlees en zelfs koffie is voorzien.

De route Granada uit is net zo ingewikkeld als de route op de heenweg. Garmin heeft officieel het examen niet gehaald. Op een eigen route fietsen we de A338 af. We maken bij Armilla een laatste stop voor boodschappen.

Daarna ligt ons lot even in handen van de behulpzame Spaanse opa’s die op een bankje het leven observeren. De klemtoon voor tussenplaats ‘La Malaha’ blijkt van groot belang. We vinden een recht pad in de juiste richting. Met iedere kilometer richting eindbestemming van de dag – Alhama de Granada – wordt het mooier. Met open mond – afwisselend door vermoeidheid en bewondering – koersen we door de adembenemend mooie landschappen.

De afdalingen gaan opnieuw te hard, en een keer iets te hard. J rijdt in een vangrail maar held als hij is, staat hij moeiteloos weer op. We repareren samen z’n spatbord en we zijn snel weer op tempo. Wel met de vorm van de vangrail in z’n borst, maar J geeft geen kik en rijdt door. Algemene ‘sidenote’ dat ieder van de gasten als een prof rijdt. Voor pessimisme geen ruimte in onze rugzakken of bagagedragers.

Tijdens lange afdalingen probeer ik m’n ogen als een ontspanner in te zetten om al het beeld te vangen. We zien tal van olijfbomen en ontdekken ook zeer smaakvolle amaretto-amandelen (achteraf geleerd dat ze in grotere hoeveelheden snel giftig zijn). Tot het moment dat we niet meer verder mogen van onszelf en een stop bij het prachtig groene meer Partano de los Bermejales moeten maken. Eetstop, maar ook zwemstop voor EJ en Alexis. Na wat koudwatervrees en afstemming met de lokale ganzenfamilie gaan de heren kopje onder.

Na wat navraag in de dorpjes, gaan we opnieuw een ‘staart’ te lijf: een fikse laatste klim Alhama de Granada uit naar een nog veel kleiner dorpje. Met iedere omwenteling verdwijnt er een stuk beschaving en gaan we verder de natuur in. Kilometers afdalen en onverharde paden over en via een geitenboerderij op naar de gastvrouw- en heer (je bedenkt het zelf niet) Maria & Jesus. De broer en zus hebben een geweldig onderkomen gebouwd.

We zitten nog meer in the middle of nowhere dan op dag 4. Conclusie: Airbnb is o-ve-ral. Het uitzicht is briljant. Een paar honden die zelfstandig een kudde schapen hoeden, het geklink van de bellen en gesuis van de wind, meer hoeft er niet te zijn. De zithoek (grote steen als tafel, vier losse stenen als stoelen) is ons rustpunt. We vullen ons met water, Don Simon zoete vitaminedrank en chips. Het uitzicht is briljant.

We hebben gehoord van een spa in de buurt – een baňo heetwaterbron. Sounds good. In deze contreien is vervoer wel een puntje. We vinden een aardige taxichauffeuse die voor een vaste prijs de rest van de dag ons vervoermiddel wil zijn. De Spaanse is getrouwd met een Engelsman en vertelt ons onderweg het nodige over de omgeving. Haar tip voor El Tigre is de beste die ze kon geven. Daarover later meer. We leggen de beentjes languit in het bad van 35 graden Celsius. Volle bak relaxen. De locals om ons heen roken wat gras, en rent een hond voor z’n leven om het water en wij praten in lome toestand over van alles en nog wat.

 

Op tip van de chauffeuse zetten we na omkleden op straat een wandeltochtje in naar de fameuze El Tigre. Niet de slechtste omgeving om een avondje rond te sloffen bij ondergaande zon. De licht zingende beentjes mogen de pret niet drukken.

 

Aan het formaat van het restaurant heeft El Tigre z’n naam niet ontleend. Aan de eigenaar wel. Te midden van uitgestalde groenten op tafel en wat dorpsgenoten aan de bar, worden we onthaald alsof we dagelijks vaste gasten zijn. De beste man houdt van een directe aanpak en maakt al half omhelzend amicaal de keuzes voor ons. Een gangetje van dit, daarna dat, en deze wijnen horen daarbij, goed? Voor ons wel. Al hebben we niet eens precies een idee wat we bestellen, deze tijger verkoopt enthousiasme. Hij is de charme, de charisma en warmte himself.

Een stevige, smaakvolle gazpacho wordt gevolgd door de Andalusische klassieker: gefrituurde aubergines met stroop. Frieten en een soort varkensvleesgoulash volgen. El Tigre laat ons volgeschonken glazen streekwijn eigen maken: zeer zoete wijn die nog het meest op dessertwijn lijkt, maar dan roze. Tussen het genieten van de lokale kookkunst spreken we voluit over grote mensenzaken: wonen en kinderen.

De taxichauffeuse en dorpsgenoot begrijpt dat we wat langer zijn blijven hangen. Ook zij knoopt nog even een praatje aan met de mensen in de kroeg en krijgt een innige omarming van de een-kop-kleinere El Tigre. Een fotomomentje “Nee, een stukje naar rechts, dat tijgerschilderij moet er ook op” vereeuwigt ons bezoek. We kijken middenin het donker sterren bij heldere hemel. Als je in de sterren kijkt, kijk je naar het verleden, zeggen ze. Aan het heel nabije verleden hebben wij weer een geweldige dag toegevoegd.

 

¡Hola Granada!

Onze rustdag staat in het teken van Granada. We zijn al op tijd op pad om een ontbijtje in de stad te kopen. Een bakkerij met een uiterst vriendelijke medewerkster voorziet ons van chocoladebroodjes, heerlijke broodjes en een goed bakkie koffie. We peuzelen het op een pleintje op.

Om 10.30u vertrekt de Free Tour door Granada. Een enthousiaste student geschiedenis leidt onze groep in een wandeltour rond. Hij vertelt ons op het verzamelpunt hoe dit standbeeld ooit verplaatst werd om de aandacht af te leiden van het afzichtelijke gebouw erachter. We komen langs de markten in de smalle steegjes die eerder Arabisch dan Europees aanvoelen. De Moren begrepen de principes van de IKEA-grid al voordat de Zweden ‘m bedacht hadden. Leid je publiek gewoon door die gangen zodat ze alles zien en meer kopen. Marketing hoef je de koopmannen daar niet bij te brengen. Maar ook de koelte en het antidiefstaleffect waren mooie bijkomstigheden.

We banjeren via de met ‘stierenbloed’ geverfde muren naar de fameuze Kiss street – ooit zo genoemd omdat een bekende bruid na een onterechte doodverklaring weer tot leven zou zijn gekust. Bleek een toen nog onbekende coma te zijn en daarmee de verklaring van ‘saved by the bell’ – een bel werd geïnstalleerd op een graf om bevrijd te kunnen worden als je levend begraven was. Freaky.

Verderop in de tocht komen we langs een kerk waar nonnen van ongeveer 80 jaar oud zich hebben gewijd aan een bestaan enkel binnen de muren van de kerk. Door een kier in de deur kunnen toeristen zien hoe ze volledig in gewaad zingen. Indrukwekkend en onwerkelijk beeld.

We krijgen al een teasertje voor de hoofdbestemming van de dag. We genieten van een prachtig uitzicht op het Al Hambra-paleis. Na de rondleiding gaan we er zelf heen. Het indrukwekkende bouwwerk legt het oog voor detail van de Moren bloot. Een prachtige binnentuin met leeuwenbeelden, prachtige patio’s met water en vooral het monnikenwerk in de afwerking van het gebouw. Wel is het eerlijk om te zeggen dat we – misschien komt het omdat we hier geen tour hadden – wat meer verhaal konden gebruiken bij het hele gebouw.

We hebben goed geluisterd naar onze guide en van vanmorgen en volgen z’n tips op. We gaan voor cassata-ijs bij Los Italianos, we eten een rijke portie churros met chocolade op Plaza de Bib en onderhandelen met de zeer stugge ondernemers (met onderling prijskartel) in de smalle steegjes. We gaan naar het straatje vol van theehuisjes en drinken wat exotische thee. De waterpijp laten we ongebruikt staan. De Arabische muziek is ontspannend genoeg. We nuttigen nog een heerlijke Marokkaanse maaltijd in een sfeervol restaurant. De ober geeft ons meermaals een goede demo ‘zo schenk je thee in, vriend’ – vanaf 1,5 meter hoogte!

Als enige twee gasten in het cafeetje, kijken Alexis en ik Real Madrid-Wolfsburg onder het genot van de prijsknaller – mojito’s voor 3 euro. Kort na een soepele sleutelworp uit de flat door J, liggen we weer in ons mandje. Goeie nachtrust pakken voor de koersdag morgen.

To Granada

That was a night. Heerlijk op de zolder van de blokhut breed- en languit gelegen in een tweepersoonsmand. Het mag door de muren heen waaien in het huisje, ik heb als een god geslapen. Om over het volgende ontbijt maar te zwijgen. Het leven, ook hoog in de bergen, gaat gewoon op een lager tempo. We gaan uitgebreid op elkaars verhalen in. Goed onderonsje met de boys. Gezamenlijk afzien op de fiets verbroedert ontzettend.

De start van de etappe naar Granada is er opnieuw een van afdalen. Niet altijd al rijdende, dat is simpelweg te link op dit wegdek. De regen is gaan liggen en maakt plaats voor een prachtige lucht. Voordat we beneden zijn staan we letterlijk even stil om te genieten van het prachtige uitzicht. Zo tref je ze niet zomaar meer in de Rotterdamse polders.

Na het genieten is er ook weer ruimte voor afzien. Op de kaart waren het toch echt afdalingen, maar we trappen in het zwaarste verzet toch nog stevig bij. We hebben een vijfde deelnemer: windkracht 6 in het gezicht. Afwisselend in het gezicht, de zij en schaars in de rug, door de bochten naar beneden. Nieuwe skill overigens, met de steeds veranderende windrichting recht blijven rijden. Ik trek m’n jasje al snel maar weer uit omdat het meer een windzeil dan een jas is met dit natuurgeweld.

Langere vlakke stukken met tegenwind volgen. Elkaar uit de wind houden is het devies en iedereen kent z’n rol. Kop op, kop af houden we een sterke koers aan. We geven elkaar goedschiks en kwaadschiks nog wat instructies in hoe in elkaars wiel te rijden. Tijdens een hongerige tussenstop in Armilla kijken we met voldoening nog eens terug op de overwinning op de wind en onze opgedane ervaring.

De laatste kilometers zijn in vergelijking met voorgaande dagen een peulenschil. Van Garmin moeten we het niet hebben als we in de stad navigeren naar de volgende Airbnb-gastvrouw. Google Maps en een paar locals nemen het over. Na aankomst in het prima verzorgde appartement middenin de stad, dopen we een van de twee kamers om tot fietsenstalling, de andere tot slaap- en leefruimte. J en Alexis gaan de boodschappen doen en regelen de toeristenpassen voor morgen. Als ze terug zijn, spelen we met z’n vier een levendige pot ‘Who’s the man’ waarin Eduardo van dag 3 en Luca van dag 4 sterrenstatus genieten.

Oorspronkelijk plan was – morgen is het rustdag – vanavond er helemaal af te gaan. Spaans pils drinken en op stap gaan. We begeven ons naar de studentenstraat van Granada – Calle Pedro Antonio. We hebben het wel eens drukker gezien, maar misschien is het dat iedereen binnen zit om voetbal te kijken, Barcelona speelt.

We vinden een mooi tafeltje in een simpel restaurantje. De nogal gestreste ober brengt ons de klassieker uit Andalusië – gefrituurde aubergine met stroop, in goed gezelschap van patatas bravas en een ‘plato’ met veul vleesch to share. Terwijl we ons vol eten, neemt de gespreksstof af en gaan we wat verder in sluimerstand. Het was vandaag een veel zwaardere tocht dan verwacht. Conclusie: luisteren naar je lijf en gewoon op tijd het mandje in.