To Granada

That was a night. Heerlijk op de zolder van de blokhut breed- en languit gelegen in een tweepersoonsmand. Het mag door de muren heen waaien in het huisje, ik heb als een god geslapen. Om over het volgende ontbijt maar te zwijgen. Het leven, ook hoog in de bergen, gaat gewoon op een lager tempo. We gaan uitgebreid op elkaars verhalen in. Goed onderonsje met de boys. Gezamenlijk afzien op de fiets verbroedert ontzettend.

De start van de etappe naar Granada is er opnieuw een van afdalen. Niet altijd al rijdende, dat is simpelweg te link op dit wegdek. De regen is gaan liggen en maakt plaats voor een prachtige lucht. Voordat we beneden zijn staan we letterlijk even stil om te genieten van het prachtige uitzicht. Zo tref je ze niet zomaar meer in de Rotterdamse polders.

Na het genieten is er ook weer ruimte voor afzien. Op de kaart waren het toch echt afdalingen, maar we trappen in het zwaarste verzet toch nog stevig bij. We hebben een vijfde deelnemer: windkracht 6 in het gezicht. Afwisselend in het gezicht, de zij en schaars in de rug, door de bochten naar beneden. Nieuwe skill overigens, met de steeds veranderende windrichting recht blijven rijden. Ik trek m’n jasje al snel maar weer uit omdat het meer een windzeil dan een jas is met dit natuurgeweld.

Langere vlakke stukken met tegenwind volgen. Elkaar uit de wind houden is het devies en iedereen kent z’n rol. Kop op, kop af houden we een sterke koers aan. We geven elkaar goedschiks en kwaadschiks nog wat instructies in hoe in elkaars wiel te rijden. Tijdens een hongerige tussenstop in Armilla kijken we met voldoening nog eens terug op de overwinning op de wind en onze opgedane ervaring.

De laatste kilometers zijn in vergelijking met voorgaande dagen een peulenschil. Van Garmin moeten we het niet hebben als we in de stad navigeren naar de volgende Airbnb-gastvrouw. Google Maps en een paar locals nemen het over. Na aankomst in het prima verzorgde appartement middenin de stad, dopen we een van de twee kamers om tot fietsenstalling, de andere tot slaap- en leefruimte. J en Alexis gaan de boodschappen doen en regelen de toeristenpassen voor morgen. Als ze terug zijn, spelen we met z’n vier een levendige pot ‘Who’s the man’ waarin Eduardo van dag 3 en Luca van dag 4 sterrenstatus genieten.

Oorspronkelijk plan was – morgen is het rustdag – vanavond er helemaal af te gaan. Spaans pils drinken en op stap gaan. We begeven ons naar de studentenstraat van Granada – Calle Pedro Antonio. We hebben het wel eens drukker gezien, maar misschien is het dat iedereen binnen zit om voetbal te kijken, Barcelona speelt.

We vinden een mooi tafeltje in een simpel restaurantje. De nogal gestreste ober brengt ons de klassieker uit Andalusië – gefrituurde aubergine met stroop, in goed gezelschap van patatas bravas en een ‘plato’ met veul vleesch to share. Terwijl we ons vol eten, neemt de gespreksstof af en gaan we wat verder in sluimerstand. Het was vandaag een veel zwaardere tocht dan verwacht. Conclusie: luisteren naar je lijf en gewoon op tijd het mandje in.