dsc03655-1030x1373

Bakkie?

Het eerste bakkie koffie smaakt naar meer vandaag. De koffietour start om 08.00 AM bij het koffiecafeetje dat ik gister ontdekt heb. Even aanmelden en de volgende dubbele espresso in ontvangst nemen. Kilimanjaro’s finest! In combinatie met echt té vriendelijk personeel is het genieten. Onder wie een medewerker van formaat van de held uit de Uncle Ben’s (?) reclame. Hij wordt door het cafépersoneel geïntroduceerd als de alwetende op koffiegebied. Balen dat-ie beperkt Engels spreekt 🙂

Patrick is de chauffeur vandaag. En een zware rechtervoet heeft-ie. Een goeie kudde koeien mag van geluk spreken dat ze nog rondhobbelen. En wij dat onze auto met inhoud er langs is gescheurd. Eenmaal op locatie ontmoeten we Joseph, met wie we – inclusief taxichauffeur – nog een kannetje koffie wegtikken. Patrick blijkt ‘n slimme vent te zijn – het is de eerste Tanzaniaan met wie ik volzinnen Nederlands spreek. Volop energie stuiteren we weg: start van de koffietour. Het hele proces van plukken van de koffiebessen (rood = plukken; groen = laten hangen) voeren we uit. M’n 2 meter is ineens praktisch in de Afrikaanse jungle: de meest onmogelijke bessen zijn voor mij. Ik schiet intussen nog een kiekje en ben verbaasd van hoe schuchter de lokale bevolking in de dorpjes is; zelfs even toestemming gevraagd om te sluiter over te halen.

Say wha?
In een waterval van feiten over koffie (walhalla!) komt ook de prijs van de koffie langs. Joseph is zelf ook koffieboer en levert aan Fair Trade handelaren. Dat betekent voor hem dat-ie een bedrag ontvangt dat redelijk is en dat-ie niet wordt uitgeknepen door argeloze multinationals. Tot een bepaalde hoogte, vanzelfsprekend. Verschillen zijn namelijk nog steeds enorm. Joseph ontvangt voor 1 kilo (=25 bakken koffie) omgerekend minder dan 1 euro. Een hele keten van dozen schuiven, transport van A tot Z, tussenhandelaren en exotische koffienamen verder, ontvang je bij Starbucks een kopje voor minstens 3,50 euro. Prijs gaat letterlijk tientallen malen over de kop.

Na het plukken, meerdere laagjes van de bes verwijderen, malen, spoelen, branden en fijnmalen, hebben we ons eigen heerlijke bakkie Tanzaniaanse leut. Zwart goud, zoals je het hier rustig mag noemen. Letterlijk een heerlijke ervaring! Het blijkt een starter, omdat er ook nog een super lunch bereid wordt. De partnerboom van de koffiebomen is namelijk de bananenboom. Door het grote blad beschermt-ie de koffie-in-spe van de zon. Gevolg: ze doen alles met bananen hier. Naja, bijna alles. Denk ik. In ieder geval, de groene halfrijpe banaan wordt gebakken en is bijna hetzelfde als aardappel qua textuur en smaak.

Say wha?
Typisch hoe ‘native’ sprekers – Engelsen en Amerikanen – het niet voor elkaar krijgen om hun moedertaal aan te passen naar het Afrikaans Engels. Het gaat niet om volzinnen, maar om steekwoorden: “Beer for me please” ipv “Well, I was just wondering if there was any chance that you are providing some, well, like, euaahmm, beers, you know, down here”. Ain’t working, buddy.

Goeie basis voor de terugreis. Waarop ik terwijl op goeie snelheid door de bergen en passen scheuren een ‘Rotterdam supermarket’ spot, ik (zoals eigenlijk overal) Afrikanen zie die gewoon lekker langs de kant kunnen zitten ‘as if they don’t care’ en waar ieder schooltje, bedrijfje, vereniging of winkel een misson, vision en slogan op de muren geschilderd heeft. Simpele busritjes blijven genieten! Yep – zelfs met een truck die een half uur lang voor ons rijdt en dieselgassen spuwt. Ach 🙂

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply